De stilte, de dreigementen en de waarheid: het verhaal achter de Marsch Impromptu

 

De Marsch Impromptu als waarschuwing

Wat Ysa Pastora blootlegde - en waarom het ertoe doet

 

Jarenlang werd de Marsch Impromptu afgedaan als een muzikaal raadsel. De schatkaartthese van Hammer - het idee dat de vreemde toevoegingen verborgen aanwijzingen vormden - bood een comfortabel verhaal dat niemand hoefde te controleren.

Tot Ysa Pastora het wél controleerde.

De mythe stort in

Pastora toonde aan dat de schatkaartthese geen basis had.

Maar achter die mythe bleek iets te schuilen dat veel minder onschuldig was.

De onthulling die iedereen liever had vermeden

De toevoegingen in de Marsch Impromptu bleken geen improvisaties, maar het werk van een clandestiene neonazistische organisatie.

Ritmische afwijkingen en notaties fungeerden als gecodeerde verwijzingen naar extremistische symboliek en de bestendiging van het nationaalsocialistische ideaal.

Wat jarenlang werd weggewoven als een curiositeit, bleek een poging om ideologie te verankeren in cultuur - stil, strategisch, onopvallend.

De prijs van het onderzoek

Pastora’s bevindingen werden niet verwelkomd.

•  Archieven gingen dicht.

•  Collega’s waarschuwden haar te stoppen.

•  De pers zweeg.

•  Externe peer reviews bleven uit.

•  Spot en bagatellisering volgden.

•  En uiteindelijk kwamen expliciete dreigementen.

Uit zelfbescherming moest Pastora in anonimiteit verder werken. Dat zegt alles over de krachten die zij blootlegde.

Waarom dit ons aangaat

Pastora’s onderzoek toont hoe extremistische groepen proberen hun ideologie te laten circuleren via culturele objecten die niemand verdenkt.

Het laat ook zien hoe snel instituties wegkijken wanneer iets te gevoelig wordt.

Dit gaat niet over één muziekstuk.

Dit gaat over waakzaamheid.

De ongemakkelijke conclusie

De manipulaties in de Marsch Impromptu zijn geen incident, maar onderdeel van een breder, heimelijk streven om extremistische ideeën opnieuw te laten meeliften in het culturele domein.

Pastora’s werk is een eerbetoon waard - niet alleen om wat zij aantoonde, maar om haar weigering om weg te kijken waar anderen dat wel deden.

De ontmaskering van een mythe, tien jaar later

Beste Lezer,

Mijn eerste ontmoeting met de pianopartituur Marsch Impromptu was geen muzikale.

Ik kwam niet om te luisteren. Ik kwam om te kijken. Voor mij lag geen partituur, maar een raadsel. Een wirwar, een kakafonie van toegevoegde runen, cijfers, losse woorden en tekens. Ze verdrongen zich op het papier.

Wat viel daaruit te begrijpen? Niets. Helemaal niets.

Tot patronen zich begonnen te tonen. Driehoeken. Geen gewone, maar sacrale. En in hun hoekpunten: runen, die meer waren dan letters. Dragers van een kennis, bezield met magische betekenis. 

Toen begreep ik: dit is geen muziekstuk. Dit is een document, een tekst met verborgen lagen, een occult web van symbolen, een esoterische microkosmos.

Achter de schijnbare chaos moet een boodschap schuilen. Dit vraagt om interpretatie, deconstructie. Dit vereist een hermeneutische analyse. 

Wie deze weg inslaat, moet andere werelden binnentreden. Vreemde talen leren. Durven.

Was ik daartoe bereid…?

Ja.

En dat heb ik geweten. 

Bovenstaande brief en onderstaand geluidsdocument hebben alles te maken met de trilogie De Jacht op een Nazi Schat:

De Hamer van Thor
Het Mysterie van Mittenwald
Hitlers Erfgoed

Ysa Pastora & Patrick Bernauw

De Hamer van Thor

De Jacht op een Nazi Schat in 4 boeken waarvan De Hamer van Thor het eerste is. De naam Karl Hammer is niet alleen verbonden met de onderzoeksjournalist, maar ook met neonazi propaganda. En de Nazi Schat van Mittenwald blijkt de Irminsul te zijn...

€22,96 Paperback

Nu kopen

Ysa Pastora

Het Mysterie van Mittenwald

Vele pogingen ten spijt, slaagde niemand er in het mysterieuze document te ontcijferen, dat naar een legendarische nazischat zou leiden. Dit boek toont u stapsgewijze hoe de ingenieuze code in elkaar steekt, en waaruit de schat bestaat...

€22,96 Paperback

Nu kopen

Ysa Pastora

Hitlers erfgoed

Dit is het 3de boek in de reeks rond de Jacht op een Nazi Schat in het Beierse Mittenwald. Het onderzoekscollectief Ysa Pastora toont aan dat het document in code, aangereikt door Karl Hammer, niets te maken heeft met een spectaculaire materiële schat...

€20,57 Paperback

Nu kopen

De schellen van de ogen

Ab Ovo - een schilderij van Vitaliy Shelegin

Karl Hammer maakte zijn boek “Gezocht Codebrekers” wereldkundig op de 12e december van het jaar 2012. Hij deed dat met veel bombarie. Onder andere met een reeks zelfgeproduceerde video’s die hij aanbood aan de AvroTros. Ze werden uitgezonden in het tv-programma EenVandaag. Analyses van deze video’s tonen zonneklaar aan dat hij er geheime boodschappen in verstopte. Daarover berichtten wij hier eerder uitvoerig. Ze handelen over de oprichting van een ‘nieuwe kerk’ die zich krijgsvaardig opstelt tegenover de katholieke kerk, het Vaticaan en het pausschap en die banden onderhoudt met een neonazistische en nieuw-heidense groepering die de ariosofie (de ‘Wijsheid van de Ariërs’) aanhangt. Lieden die de slinkse boodschap begrepen ontvingen klaarblijkelijk een uitnodiging om zich bij hem te voegen en met hem ten strijde te trekken.

Hammer treedt naar alle waarschijnlijkheid op als boodschapper voor de geheime organisatie die door de onderzoeksgroep Ysa Pastora verantwoordelijk wordt gehouden voor de productie en verspreiding van het mysterieuze document, de Marsch-Impromptu. Volgens Hammer betreft het een ‘schatkaart’ die de vindplaats van Hitlers verloren gegane diamanten aanduidt. Hij meende met die stellingname heel Nederland en Vlaanderen bij de neus te kunnen nemen. Goedgelovige lieden togen op reis, op zoek naar de kostbaarheden, maar vonden niets. Uiteraard niet, omdat het document uitsluitend handelt over Adolf Hitlers ‘schitterende gedachtegoed’, figuurlijk voorgesteld als fonkelende diamanten.

Van Hammer is intussen genoegzaam bekend dat hij een esoterist pur sang is. Een esoterist is iemand met ‘kennis van zaken’ die enkel voor ingewijden toegankelijk is. Ook de numerologie speelt bij hem een doorslaggevende rol. Numerologie is de occulte leer der getallen, waarbij getallen een symbolische en zelfs magische betekenis bezitten waarmee de wereld naar de hand gezet kan worden. De geheime boodschap op het document kan enkel ontcijferd worden met behulp van kennis van de ariosofe esoterie en numerologie, en van de leer van de oud-Germaanse runen die eveneens magisch-beïnvloedende krachten bezitten.

Voorbeelden van de veelvuldige toepassing door Hammer van de numerologie passeerden reeds de revue. Over een aantal andere werd nog niet eerder gerept. Daarover het volgende:

·         Hammer publiceerde zijn eerste boek over de kwestie in 2007. Dat is exact 18 jaar na de viering van het 100^ste herdenkingsjaar van Hitlers geboorte in 1989, ter gelegenheid waarvan het document werd opgesteld. Het getal 18 verwijst naar de 1ste en 8ste letter uit het alfabet, de A en H van Adolf Hitler.

·         Het getal 9 is de som van 1 plus 8. Het verwijst naar de laatste trede van een esoterische ontwikkelingsladder van 1 tot en met 10. Tien geldt daarbij als het hemelse getal van ‘voltooiing’. Hitler, ‘de Messias, de redder van zijn volk’, bleek niet in staat zijn Derde Rijk te voltooien en zo een Übermenschlich Vierde Rijk te stichten; hij strandde ‘heroïsch’ op de een na laatste trede. Zie ook dat de som van de getallen van het jubeljaar 1989, eveneens negen bedraagt. Immers, 1+9+8+9 = 27, dat verder gereduceerd tot 2+7=9 leidt.

·         Hammer kwam met zijn breed uitgemeten boodschap op de datum 12-12-12. Het getal twaalf vertegenwoordigt voor hem de ‘goddelijke volmaaktheid’. De drievoudige herhaling van dit getal geldt bovendien als een magische bezwering. Bovendien bestaat de datum, gereduceerd tot 1+2=3, driemaal uit het getal drie: 3-3-3.  Het getal drie ook van de heilige driehoek, de Tetraktis, die sacraal geometrisch verstopt zit in het document.

·         De datum 12-12-12 viel bovendien op een woensdag. Laat dat niet toevalligerwijs de dag van Wodan (de oud-Germaanse oppergod) zijn, én bekend staan als de dag van Mercurius. Mercurius is de gevleugelde god die boodschappen doorgeeft. Hij is de evenknie van de god Hermes, ook al een boodschapper. Hammer draagt op een foto trots een houten Tau symbool. Verbaast het u dat dat tevens een neonazistische Irminsul is, een ‘sul van Irmin’, ofwel de ‘zuil van Hermes’. Hammer koos met voorbedachten rade de dag van de boodschappers Mercurius en Hermes teneinde zelf als een boodschapper zijn heimelijke neonazi en neopagan zending te verkondigen aan het volk.

·         De uitzending van EenVandaag vond plaats tijdens het 18^e (!) uur van de dag van Wodan/Mercurius, tussen 6 en 7 zeven uur ’s avonds. De datum 12-12-12 viel in de 50^e week van het jaar 2012, en had rangnummer 347. Beide getallen, 50 en 347, laten zich ieder reduceren tot het getal 5. Ysa toonde aan dat het frequent terugkerende getal 5 op de Marsch verwijst naar de Pentateuch, ‘de vijf rollen’ die ook wel de Thora, ofwel ‘wegwijzer’, worden genoemd. Het document fungeert als een wegwijzer voor het ‘volk van Hitler’, zoals ook Hammer de weg wijst.

Zijn deze feiten aan te merken als toeval? Misschien, maar schijnbare toevallen zijn voor een goede verstaander meestal niet zo toevallig in de vreemde wereld van Hammer.

De numerologie voert direct terug tot de Griekse filosoof Pythagoras en de naar hem genoemde Pythagoreïsche school van wijsbegeerte. Dat is de reden waarom de onderzoeksgroep Ysa Pastora besloot om Hammer, ab ovo, in sluiks-symbolische zin met gelijke munt terug te betalen. Zoals u weet luidt haar naam voluit: Ysabella Hannah Geertruida Pastora. Als u de drie initialen Y, H en G combineert met Pastora, treft u een volmaakt 10-letterig anagram aan van ‘Pythagoras’. Dit muntje viel bij geen van de overigens toch zeer opmerkzame lezers.  De naam Pastora werd gekozen als vrouwelijke pendant/tegenstrever van de door Hammer opgevoerde ‘pastoor Otto’, alias Hitler. Hannah is een Joodse meisjesnaam. Haar roepnaam Ysa verwijst schalks naar de in de Islam bekende profeet Isa. Zij immers openbaarde de werkelijke betekenis van de Marsch-Impromptu en de bedrieglijke rol van Karl Hammer. Al wordt zij om haar niet geringe prestatie, haar totaaloplossing en de onverhoedse wending die zij aan het onderzoek gaf nog steeds niet erkend en begrepen door enkelen bij wie, tot nu toe, de schellen niet van de ogen vielen.  En Hammer? Die poetste de plaat.

Ysa Pastora

“A woman should have two friends that make her laugh, and one that makes her cry…

A woman should have four matching plates, wine glasses with stems, and a recipe for a meal that will make her guests feel honoured…

A woman should have a set of screwdrivers, a cordless drill, a keen eye and a black lace bra…

A woman should know whom she can trust, whom she can’t.”

This woman will stay vigilant.

😉

After Pamela Redmond Satran

De symboliek op de Marsch-Impromptu: Een smekende heldenzang... Een grimoire?

Vanaf 1934,5 hoorden we het razen en tieren van Hitler, de giftige toespraken en de venijnige Nazipropaganda, die ons boze voorgevoelens en koude rillingen van angst bezorgden. Vanuit de Sovjet-Unie werden we in alle Europese talen het hof gemaakt met indoctrinaties. We waren de eerste in onze kring van verwanten en vrienden in het bezit van de toverdoos [radio] en wat hadden we gasten, er kwam geen eind aan.

Pearl Fichman, Voordat de herinneringen vervagen

Dat het nieuwe heidendom en magie hoofdonderdelen uitmaken van de Marsch-Impromptu wordt de lezer duidelijk na lezing van Ysa Pastora’s boek Hitlers erfgoed. Het komt tot uiting in de drie magische spreuken Baum, Stein en Kreuz, in de cijferspreuk, in de bijzondere lay-out van het runen- en woordenpaneel met de staf van Hermes, het zonnewiel, en het betoverende gebruik in alle hoeken en gaten van de numerologie en runologie. Alles ten nutte van de feestelijke ophemeling van Adolf Hitler en zijn ‘schitterende gedachtegoed’ en voor het aandikken van zijn magische potentie om de toekomst gunstig te beïnvloeden. U aangeboden door de maker van het document, een magiër, een grootmeester van de Armanen Orde. U geboodschapt door de zich onschendbaar achtende heraut Karl Hammer met zijn eeuwig bloedende neus.

Vanaf de periode van de late Middeleeuwen tot in de 18^e eeuw werden niet-kerkelijke boeken geschreven met instructies hoe verzamelingen van heilige, magische symbolen - figuren, beelden, tekens, diagrammen - aan te leggen en hoe ze te combineren en te gebruiken in rituelen en technieken. Met als doel bovennatuurlijke wezens (godheden) te bezweren, hen aan te roepen of te sturen, of vervloekingen uit te spreken of te verwijderen. Zulke handboeken worden grimoires genoemd, afgeleid van het woord grammatica. Ze sluiten aan bij onder andere het hermetisme en de astrologie, bij de Hermetische Orde van de Gouden Dageraad en de zinnebeelden van de Vrijmetselaars. 

Aan het einde van het Romantische tijdperk kwamen met de heropleving van het occultisme grimoires of aspecten daaruit opnieuw in de belangstelling te staan. Ze slopen binnen in Blavatsky’s Theosofie en Guido von List’s Ariosofie, die samen met de vrijmetselarij gelden als de voorlopers en boetseerders van het occulte nazisme en de Armanen Orde - een snoeiharde witte boorden neonazi, neo-paganistische en quasi-vrijmetselarij bloedbroederschap. Uit het repertoire van de grimoires mag alleen geput worden als voldaan wordt aan bepaalde onthechtende voorschriften. Zo moet men om magie te kunnen toepassen zuiver zijn van lichaam en geest; in het Armanisme moet men zuiver van - Arisch - bloed zijn en verlicht in ariosofe geloofszaken. De gebruiken moeten discreet uitgevoerd worden in een kalme, besloten omgeving en op een tijdstip dat opportuun en veelbelovend is. Kortom alles wat nodig is om de bovennatuurlijke krachten gunstig te stemmen.

Is de Marsch-Impromptu te beschouwen als een grimoire? Het betreft weliswaar geen boek, het bestaat immers uit slechts één potent blad papier, maar voldoet aan de overige genoemde criteria. De Marsch bestaat uit symbolen, tekens en diagrammen met een magische opzet, zoals in het bijzonder het eindmonogram van de zoektocht als hoogtepunt, het smeekt de goden steun te bieden in de zware strijd, richt zich op de volbloed Ariër met een ascetische levenshouding, en werd speciaal ontworpen als een heldenzang, ter herdenking van een goeds voorspellend tijdstip, de 100^e verjaring van Hitlers geboortedag op 20 april, 1989. 

De Marsch heeft met stelligheid tot doel het bevorderen van de heropleving van het nationaalsocialisme, het bewerkstelligen van de wereldhegemonie en het openstellen van de hemelse ruimte. Dit alles vanuit de overkoepelende hermetische gedachte van de éénheid van alle zaken, werelds en hemels, stoffelijk en onstoffelijk. Zoals Hammer met zijn bedrieglijke belofte van een tastbare schat, als lokmiddel, die feitelijk uitmondt in het niet-tastbare erfgoed van een ‘groot leider’.

De geheimen van de runen en afgeleide symbolen. Runenkunde voor SS’ers

Hitlers erfgoed: de onthulling van een springlevende fascistische broederschap

Enige jaren geleden was er veel interesse in een onbegrepen, gecodeerde muziekpartituur. Volgens een overlevering zou die leiden naar een fenomenale Hitler schat. Na vier jaar ontcijferde het onderzoekscollectief Ysa Pastora de boodschap op de partituur definitief. Het was een zware klus. Deze week presenteert ze haar derde boek in de serie De Jacht op een Nazi Schat, met als titel: Hitlers erfgoed. 

Verwonderd legt het onderzoekscollectief daarin een onthutsend en 'ander' verhaal bloot. Er is immers geen sprake van een materiële schat, zoals door Karl Hammer - de aanbrenger van het document - werd en wordt beweerd, maar van een onverbloemde hommage aan Adolf Hitler en zijn ‘schitterende gedachtegoed’. Op een beslist originele en intrigerende wijze trakteert het document  op een geblondeerde Arische ideologie, een godsdienst, en doet een passionele oproep voor de Eindstrijd ter verwezenlijking van een Vierde Rijk. De erudiete maker van het document blijkt afkomstig van een clandestiene rechtsextremistische groepering. Hij doet zich voor als een Grootmeester, streeft naar infiltratie van organisaties en beïnvloeding van het publiek en naar vergroting van het ledental.

Ysa Pastora wijst op het bestaan van een springlevende neonazi broederschap in maatpak met het doel om het democratisch bestel omver te werpen. Bedreigingen komen dus niet alleen van buiten de samenleving op ons af, maar ook van binnenuit met de verheerlijking van een totalitaire leider als een wedergeboren Messias.

Zoals Günther Grass zegt: Het nieuwe fascisme, dat zijn niet de bullebakken met stierennekken die met nazivlaggen rondlopen. Die leiden alleen de aandacht weg van het échte fascisme in maatpak dat zich zogezegd gematigd opstelt. Dat is veel gevaarlijker. 

Hitlers erfgoed van Ysa Pastora is beschikbaar als paperback in de online boekhandel en kan ook bij uw plaatselijke boekhandel besteld worden. Het boek is tevens verkrijgbaar als PDF aan 15 euro, of binnen het Rauna abonnement (met PDF's van de 4 boeken over De Jacht op een Nazi Schat) aan 40 euro.

  

Onafhankelijke geesten denken buiten de lijntjes

A box without hinges, key, or lid,

Yet golden treasure inside is hid.

J.R.R. Tolkien, The Hobbit

· Weet u dat de Marsch-Impromptu meer dan eens als de bliksem attendeert op het Vaticaan?

· Weet u waarom in de passus “Enden der Tanz”, het woord ‘Enden’ een meervoudsvorm heeft?

· Kent u werkelijk de pointe van de toegevoegde letter M?

· Wie houdt de mystieke boodschap in zijn geveugelde handen?

· Weet u dat een fysiek object in een museum van groot statuur zijn stempel drukt op de Marsch?

en …

· Kent u de occulte portee van het getal 7?

· Weet u dat de zoektocht grondvest op en letterlijk in praktische zin een recreatie is van geloofspunten van Guido Karl Anton List († 1919), de geestelijke leidsman van haar ontwerper?

en …

· Weet u wanneer en waarom het document vermoedelijk ontstond?

· Beiert de Marsch in een verdoken ondergronds gangenstelsel?

Al deze vragen hebben betrekking op de magere zes regels tekst en twee-en-twintig symbolen; de toevoegingen op de Marsch-Impromptu.

Kwalificeert u uzelf niet als kenner maar wilt u desondanks doordringen in de boeiende en nog immer actuele materie en de perikelen die er van uitgaan? Lees dan het boek Hitlers erfgoed, de culminerende derde aflevering in de serie De Jacht op een Nazi Schat dat in het najaar van 2016 het licht zal zien.

De antwoorden op bovenstaande vragen en veel, veel meer, komen erin aan bod. Geen ervan werden ooit aangesneden door vorsers die zich in de voorbije jaren vastbeten in de ontsleuteling van het document. Onafhankelijke geesten daarentegen wandelden verwonderd maar op hun hoede buiten de gebaande paden en dachten buiten de lijntjes.

Ze vonden de zon.

Hitlers erfgoed wordt bijzonder aanbevolen bij sceptici die Ysa Pastora’s totaaloplossing wantrouwen of met dedain wegwuiven. Niets in Pastora’s oplossing is de vrucht van frivole hersenspinsels, onkunde, waanvoorstellingen, bedriegerij, toeval of willekeur. Alles getuigt van een vooropgezet plan.

Of het zou moeten zijn dat onderstaande video ook uit ons overspannen brein is ontsproten (let vooral op de prominente Irminsul):

O, zonlicht! Het meest kostbare goud dat op Aarde gevonden wordt.
Roman Payne

Wie een kuil graaft voor een ander...

“Als je je in een gat bevindt,

is het eerste wat je moet doen

stoppen met verder graven.”

Tamara Webber, Where You Are

Was Hammers boek Gezocht Codebrekers een pover staaltje geschiedvervalsing? Jazeker. Was de brief ‘van Bormann’ dan ook een falsificatie, een gepatenteerde hoax die bijna iedereen bij de neus nam? Nou nee. Maar alleen omdat er waarachtig een hartstochtelijk verhaal en zoektocht in schuilen met een consequent begin, verloop en einde. En omdat de brief een volstrekt andere oorsprong en boodschap heeft dan de door Hammer geveinsde. Een die in wezen uitsluitend bedoeld is voor een elite club van ingewijden. Het Ysa Pastora collectief ging er met de draad van Ariadne in de hand behoedzaam naar op zoek. Tijdens de queeste liep zij intrigerende ratio’s tegen het lijf, stuitte op een web van magische spreuken, luisterde naar een eeuwigdurend lied op een viool, liep tovenaars en grootmeesters uit vervlogen tijdruimten tegen het lijf, volgde de lijnen van een begrafenisstoet en ontrafelde ten langen leste als een Theseus de duistere kluwen. In een verbluffende wending openbaarde ze tenslotte de ongedachte uitkomst. Met Oscar Wilde beweent ze overigens wel dat het lot van goede oplossingen is dat ze eigenlijk altijd te laat komen.

Toegegeven, de zoektocht bleek verregaand ingewikkeld en vergde ruimschoots meer dan het maximale dat redelijkerwijs verlangd kon worden van de doorzettings-, inlevings- en geestvermogens van vrijetijd speurders. Gewoonweg omdat het passionele betoog op de brief, een credo, wortelt in een vreemd milieu uit andere tijden, vele hartslagen verwijderd van de hunne, in een wereld waarvan een Tomtom de coördinaten niet kent. Met weeë galm dachten ze gezwind naar d’ochtendstond te wieken, maar troffen hem niet. Toen ze oog in oog stonden met die van Ysa reageerden ze verward, heel erg teleurgesteld (want géén fysieke schat), verrast, verbijsterd zelfs, of afwijzend. Een heus mini-pandemonium brak uit. Beschaamd dat ze de zinnebeelden en vingerwijzingen niet ontwaard hadden, het temperament en de moeilijkheidsgraad van het raadsel onderschat en de snode list niet doorgrond, of mistrouwig en samenspannend dan wel weigerend het wonderlijke anders zijn van de afloop onder de ogen te willen zien. Eén persoon die de schellen van de ogen vielen, ontstak zelfs in een razernij gericht op die galgenbrok van een aanbrenger. Getalenteerd in heetmaken, niet in blussen, wat toch afkoelend werkt. Weer een ander, Oost-Indisch doof, negeert Ysa straal in een ontstelde poging om onder zijn schare geestdriftige schaapjes het vuur van de mythe brandend te houden. Om zijn imago en centjes niet geheel in rook te zien opgaan. Parbleu, welke vrees maakt iemands vleugelen? Welke droes jaagt schroom in d’aderen?

Medio 2015 publiceerden Ysa Pastora en Patrick Bernauw De Hamer van Thor. Het boek fileert Hammers creatie en doet haar doopcelen en niet belichte achtergronden uit de doeken. Het mondde uit in achterdocht en reuring onder hen die bedgenoten zijn met de materie en die zich rekenden tot het hondstrouw zoekende voetvolk van Karel Martel. Die hadden zich toch eerst moeten bedenken dat trouwerijen lelijk moeten zijn, dat past bij wat erna komt.

Eind 2015 volgde Ysa Pastora’s technisch-gedetailleerde tweede boek Het Mysterie van Mittenwald met het eerste deel van de duiding en ontcijfering van de brief. Met het gezegde pruilende tumult tot gevolg, want Pastora zou spreken in tongen, kieken bij duister glans. Zijn Gods raadselen immers niet molto delicieuzer dan de oplossingen van zijn ondermaanse pappenheimers?

Ysa echter liet niet het achterste van haar tong zien en werkt aan de totstandkoming van een opvolger. Opnieuw zal die geheimen onthullen. En stellig zal het andermaal gepaard gaan met nog meer jolijt en spijt onder de toch al verbouwereerde vorsers en een bredere lezerskring. 

En Hammer, de schemerige uitdager, die het kaliber en de resolutie van tenminste enkele van zijn antagonisten schromelijk onderschatte? In een ijdele beproeving om 'de hyena’s' van zich af te schudden, zag hij zich hevig genoodzaakt om op de valreep van Ysa's eerste publicatie zijn derde boek ingrijpend te herzien, kroonde met Ysa's tweede publicatie in aantocht een onnozele speurder scheef tot zegevierder (en haalde tegelijkertijd zijn tweede schriftgewrocht met een smoes uit de handel, haastig omdat hij in flagrante delicto betrapt werd). Momenteel houdt de zelfverklaarde onderzoeksjournalist en kunstfotograaf, die zich tooide met het epitheton 'Rembrandt van de fotografie', zich schuil in wellicht minder spirituele regionen. 

Hij poetst de plaat, als een komediant, poesmooi in zijn schijngrondige stijl. Want wie een kuil graaft voor ander …

Meer hierover in Ysa Pastora’s derde boek Hitlers erfgoed, dat in de nazomer van 2016 verschijnt.

Als een dichter zichzelf in een gat bemerkt, klimt hij er niet uit. 
Hij graaft dieper, geniet van het landschap, 
en komt er aan de andere kant, verlicht, weer uit.

Criss Jami, Venus in Arms

Karl Hammer, en zijn dartele komedianten

Imaginair realistische fotomontages van Patrick Bernauw

God is een komediant die voor een publiek speelt

dat te bang is om te lachen.

Voltaire

In 2012 wierp Karl Hammer een sensationeel gespreksthema voor het internationale voetlicht. Over zijn gevecht met een draak die hij niet vloeren kon; in een zonderlinge parabel over zijn onmacht om een sibillijnse, want versleutelde, maar hoopgevende brief te ontcijferen. Daaraan gevoegd een ootmoedig verzoekschrift om een kraakpoging te wagen met, voor de eerlijke vinder, een vorstelijk honorarium van duizenden knisperende Eurobiljetten in het verschiet. God is groot, even groot als zijn frustratie omdat slechts één minuscuul detail hem van de oplossing weerhield. Voor een slimmerik een fluitje van een cent, toch? Wie rekent zich bekwaam te wanen naar het licht?

Tal van speurders raakten in de ban van Hitlers geheid toegezegde goud- en diamantschat. Welgemoed en dapper togen ze op reis. Maar, puntje bij paaltje, werden ze als door een rattenvanger van Hamelen misleid. Door de bedrieglijke Mare dat eertijds Martin Bormann, Hitlers secretaris, als een sluwe smid de schatkaart fabriceerde en dat de oplossing kinderwerk zijn moest.

Een van hen roerde de communicatiekanalen in de overtuiging dat hij in een warwinkel van snode verstoringen het ene beslissende dingsigheidje gevonden meende te hebben. Hij vocht als een leeuw en creëerde tot zijn eigen verbazing een heus internationaal mediaspektakel, begeesterde honderden om een kleine investering te doen in het event en wist onwillige bestuurders van het stadje Mittenwald te overreden om in haar krochten te mogen delven. Voorwaar een knappe prestatie. Hij vond echter niets van waarde. Sneu. Desalniettemin blinkt hij blij als een guppy en is apetrots. Waarop eigenlijk? Op zijn échec? Nee, dat niet, maar op het knaphandige verleggen van de aandacht van de schat naar het avontuur, naar het baren van een once-in-your-lifetime belevenis. Hij oordeelt zich per slot van rekening geen schatzoeker, eerder wonderzoeker, een verteller-met-andere-ogen van beroep. Terecht.

Zich evenmin bewust van de verholen allegorische wenken, wiskundige proporties en de diepe occulte onderstroom strooide een andere snuffelaar drie jaar lang met dozijnen uitwegen en lijnentrekkerijen. Vanuit een leunstoel waaruit hij ogenschijnlijk niet opstond en met een scheefstaande kroon als voorlopig orgelpunt wist hij niets anders te tonen. Maar toch kudos voor zijn volharding.

Een andere speurder, een nieuwe pagan, kent de plaats Mittenwald als zijn eigen broekzak. Rotsvast overtuigd van zijn gelijk en een heidens geloof in het ongeluksgetal (1), componeerde hij een rockopera en investeerde een klein fortuin in de productie en verkoop van zijn magnum opus. Met 13, de oplossing voor de Marsch, als snerpend thema verpakt in heidense wierookwolken nevelend rondom een mythische oerboom. 

Waarom het getal 13 en niet de Hammeriaanse 12 of 14? Veertien verwijst naar de Veertien Woorden in het Engels, de taal van de opera: “We must secure the existence of our people and a future for White children”? Helaas zal ook zijn levensboom niet alle 12 maanden van het jaar vruchten dragen en haar bladeren niet leiden tot de genezing der volken. Overigens, voor de mate van creativiteit die hij in zijn benadering stopte, betuigt Ysa haar cyrillisch respect: Чапеау!

En dan nog niet gesproken over de vele andere, meest anonieme, theorieën die geopperd werden, noch over de verwoede veldtochten met piepstokken op Beierse hellingen en in haar goedlachse bossen en velden. De beloofde aardse schat duikelden ook zij niet op. Want die zal nooit het daglicht zien. Omdat ze, uitgaande van de Marsch, in grofstoffelijke zin niet bestaat. Dartel of niet. Punt uit.

Hammer preekte. Als een vos de passie. Hij huichelde. In de hoop een ander te kunnen bewegen het echte verhaal uit te brengen. Dat gebeurde. Alleen… Hammer zelf werd doorzien. Dat is wat hij riskeerde en wellicht ook incalculeerde. Als nevenschade. Met kadaverdiscipline slachtoffert hij zichzelf nu aan het kruis, zijn Irminsul, als een martelaar voor zijn Heilige Zaak. Na drie van zijn twaalf, twaalf, twaalf maanden moet hij daar negen dagen en nachten hangen. Tot hij de domheid van de runen ontdekt en ontwaakt, uit een boze droom en een magische illusie armer.

Lees heel binnenkort, in de nazomer van 2016, Ysa Pastora’s boek Hitlers erfgoed, het derde deel in de vierdelige serie over De Jacht op een Nazi Schat.  

(1) De release van zijn oplossing vond plaats op vrijdag de dertiende: de dag waarop de Tempeliers gevangen genomen werden en van hekserij beschuldigd, maar ook de dag die is afgeleid van een Noordse sage over de kwaadaardige god Loki die als niet-uitgenodigde, dertiende gast, op het feest komt en de aarde in rouw dompelt.

  

Een open brief

Uit de Tilburgsche courant, jaargang 1930

Beste Meneer Cyril Whistler,

Staat u ons toe een aantal feiten te vermelden en u enkele vragen te stellen?

U geeft er blijk van een paganist in hart en nieren te zijn.

U huwde in Mittenwald op een heidens podium.

U kent bepaalde personen in Mittenwald goed. Ook zij zijn pagans.

U werd door Karl Hammer, eveneens een paganist/spiritueel, onnavolgbaar gekroond als ‘oplosser’ van het raadsel. Het fungeert in onze ogen als een slecht rookgordijn en als een paniekerige aandachtverlegging.

Al meer dan een jaar worden de websites van Ysa Pastora zonder onderbreking gemonitord vanuit steeds één en hetzelfde adres in Mittenwald (én vanuit één welbepaald adres in Keulen).

Wat hebben bovenstaande zaken van doen met de Marsch-Impromptu die onloochenbaar evenzeer paganistisch van aard en oorsprong is? 

De zoektocht op het document vereist gedetailleerde kennis van de plaats Mittenwald. Is, nog los van de inhoud, de totstandkoming van het document daarom nauw verbonden met die plaats? Mogen wij de maker ervan, een lid van de Armanen-Orden, ook inwoner van Mittenwald noemen?

Bent u lid van de Armanen-Orden?

Met vriendelijke groet

Ysa Pastora

Verborgen agenda: Karl Hammer en de jacht op een nazi-schat - recensie van Werner De Graaf over De Hamer van Thor

Op 12 december 2012 stonden de media vol met een meeslepend verhaal over een nog te ontdekken Nazi-schat. De vindplaats van deze schat zou versleuteld zijn in een partituur; een document dat via een aantal omzwervingen in handen gekomen was van een zekere Karl Hammer. Deze man had na 7 jaar vruchteloos zoeken het bijltje erbij neer gegooid en had besloten zijn ontdekking en zijn ervaringen ermee wereldkundig te maken.

Negen jaar na het verschijnen van Dan Browns Da Vinci Code zullen veel mensen dit verhaal afgedaan hebben als een stout staaltje effectbejag. Karl Hammer en zijn uitgeverij deelden de partituur in het boek Gezocht: Codebrekers en loofden bovendien 25.000 euro uit voor de gelukkige vinder van de schat. Dit is een bedrag dat in uitgeefland buitenissig is als het uit de marge van een te verkopen boek moet komen, maar wellicht effectief als het doel is om de scepsis van sommige boekkopers om te doen slaan in kooplust.

In 2015 verscheen echter De Hamer van Thor, geschreven door de Vlaamse auteur Patrick Bernauw en een groep die zich verschuilt achter het pseudoniem Ysa Pastora, en met deze publicatie worden twee grote vraagtekens opgeroepen. Het eerste vraagteken gaat over de aard van de schat. Het tweede betreft de motieven van de aanbrenger van de schatkaart.

Vooropgesteld: De Hamer van Thor is niet een zelfstandig boekwerk. Het moet deel uit gaan maken van een serie van vier boeken rond de Nazi-schat. Deel twee (Het Mysterie van Mittenwald) is recent verschenen en bevat de duiding van de ‘schatkaart’, de door Hammer gepubliceerde partituur. Het is dus logisch dat je na lezing van De Hamer van Thor nog met vragen blijft zitten.

Het boek is ook een sterke reactie op Gezocht: Codebrekers. De verhaallijn van het boek wisselt af tussen de figuur van Karl Hammer en de feiten zoals hij ze geboekstaafd heeft. Dit maakt het lastig om het boek als zelfstandig werk te lezen. De schrijvers willen daarnaast hun bevindingen graag onderbouwen (geheel terecht overigens, zoals zal blijken), maar deze gestructureerde opzet wordt doorkruist door een serie verklaringen die veroorzaakt zijn door een hetze op Facebook rond de figuur van Pastora. De lezer wordt zodoende getransporteerd in een aantal parallelle werelden. We maken de nadagen van de getrouwen rond Hitler mee, en de geschiedenis van het stadje Mittenwald in het naoorlogse Duitsland. Maar ook: we krijgen de link met het familiearchief van Pastora voorgeschoteld. We worden geconfronteerd met Karl Hammer en zijn achtergrond. Maar ook: we zien de meest serieuze schatzoekers met hun verschillende theorieën, en de genoemde Facebookrel. En we krijgen al voorproefjes van de bevindingen van Pastora, die zwaar leunen op niet al te hapklare brokken symboliek. Bernauw realiseert zich dat als hij de lezer waarschuwt: ‘Zet u schrap!’

Het beeld dat overblijft, als de stofwolk aan namen en theorieën is neergedaald, is wel fascinerend. Adolf Hitler, eigenaar van multimiljoenen, benoemt Martin Bormann als zijn executeur-testamentair voordat hij zelfmoord pleegt; het is waarschijnlijk dat Bormann overleden is bij de omsingeling van Berlijn, maar niet zeker. Een aantal nazi’s verenigt zich in de clandestiene verzetsorganisatie Werwolf, onder leiding van Otto Skorzeny; en om die te financieren beroven ze de Reichsbank. Bij de verovering van Duitsland in 1945 ontdekken Amerikanen goud, buitenlandse valuta en waardevolle spullen onder de grond, in de omgeving van Mittenwald; zo was het hoofd van de bergjagersschool in Mittenwald, kolonel Pfeiffer, betrokken bij het verbergen van kostbaarheden. Na de oorlog komen getuigenissen van betrokken bij het bewind en daarbij wordt ook verteld over verdwenen schatten, zoals een zending goudstaven en diamanten van Berlijn naar Mittenwald. Vijf jaar na de oorlog verschijnt Werwolf-topman Skorzeny weer op het toneel als een rijk man. Er is in de geschiedenis dus voldoende aanleiding om een nazi-schat aannemelijk te vinden, en er lijken nog voldoende witte vlekken om te bevolken met je eigen personages.

Wat Bernauw en Pastora doen met die schat aan informatie is het nauwgezet in twijfel trekken van het verhaal van Karl Hammer. Hammer voert een pastoor Otto op, en een Peter Schultz, die volgens beide schrijvers niet erg waarschijnlijk zijn. Bij elk brokje informatie die Hammer geeft, stellen zij een vraag: waarom Skorzeny niet genoemd? waarom Pfeiffer niet? En waarom niet verwezen naar het standaardwerk Nazi Gold, waar Gezocht: Codebrekers een grote overlap mee heeft?

Dat de zoektocht op basis van de partituur spannende momenten oplevert, bewijst ook het verhaal van speurder Lepage, die met een aantal wiskundige axioma’s uitkomt op een kapel op het terrein Buckelwiesen bij Mittelwald, waar hij zelf naar toe gaat om een kijkje te nemen. Deze kapel ligt op het terrein van een hotel; als hij bij de kapel is, komt hij de eigenaar hiervan tegen. Hij lijkt het vertrouwen van deze man te winnen, maar als hij na vertrek contact met hem probeert op te nemen, geeft de man niet thuis. Weet de man meer dan hij zegt te weten? Lepage deelt zijn informatie met Karl Hammer, en Hammer doet er niets mee.

Waarom verwijst Hammer niet naar mogelijke extra informatie? Kent hij deze niet? Of wil hij zich niet in de kaarten laten kijken? Waarom doet hij niets met de informatie van een andere speurder? Is het een platgetreden pad? Of is het niet in zijn belang dat er zaken onderzocht worden? Omdat het een geintje was dat teveel uit de hand gelopen is? Of is er meer aan de hand? Met deze vragen zijn we aangekomen op het eigenlijke onderwerp van De Hamer van Thor: de schrijver van Gezocht: Codebrekers, en de aanbrenger van de ‘schatkaart’: Karl Hammer.

Karl Hammer, of Karl Hammer-Kaatee, geboren in 1969, of in 1959, wordt in De Hamer van Thor op alle mogelijk wijzen gefileerd. Het begint met een persoonlijke afrekening van Bernauw, die claimt dat Hammer (onder andere) zijn boek Mysteries van het Lam Gods geplagieerd heeft om de ‘waargebeurde geschiedenis’ Satans Lied te schrijven. Het leentjebuur spelen bij andere bronnen is pikant, aangezien Hammer een mediabureau heeft dat content verzamelt van andere auteurs. Ook bijzonder is het feit dat Gezocht: codebrekers een heruitgave is van een eerder werk, Tranen van de wolf, zonder dat dit expliciet wordt gemaakt. Het onvermeld recycleren van content is wat Dan Brown ook deed in De Da Vinci Code (lees Het heilig bloed en de heilige graal maar eens), maar zonder claim op een daadwerkelijke schat.

Daarnaast vinden Bernauw en Pastora een merkwaardig verband tussen de Peter Schultz uit het verhaal van Hammer, en een Peter Schultz die als re-enactment acteur een voorliefde heeft voor nazirollen en actief is in het produceren en distribueren van neonazi propagandamateriaal; een verband tussen de Karl Hammer van Gezocht: Codebrekers,  een Karl Hammer die vertalingen maakt van SS ideologieën; en een Mark Harlem (anagram) die een spiritueel gezelschap leidt dat Maria Magdalena ooit beschermd zou hebben (let wel: dit was voordat dit het thema van de bestseller van Dan Brown zou worden). De vraag die dit oproept is: kunnen we de schrijver van Gezocht: Codebrekers beoordelen op wat hij ons zelf laat zien? Of moeten we een dieper verband zoeken?

Karl Hammer heeft ook een achtergrond als kunstfotograaf. Zelf geeft hij aan ‘imaginair realist’ te zijn, met een grote voorliefde voor mythologie en symboliek. Waar je na het lezen van De Hamer van Thor mee blijft worstelen is: is de man oprecht, en is het verhaal ook legitiem? Of hebben Bernauw en Pastora gelijk als ze beweren dat er een diepere laag achter dit verhaal verborgen is, en heeft het delen van de partituur een geheime agenda? Of is de man een charlatan die de suggestie kan wekken dat hij weet van bepaalde geheimen, terwijl hij ze gekopieerd en handig verhaspeld heeft uit beschikbare bronnen, en het allemaal een grote grap blijkt? Bernauw en Pastora’s argumenten wijzen op het tweede, maar hun vele sneren naar de belabberde kwaliteit van Hammers proza wijzen ook op het laatste. Het is aan de lezer van alle vier de delen om zijn eigen oordeel te vellen. 

Werner De Graaf, Utrecht

Ysa Pastora & Patrick Bernauw, De Hamer van Thor, vzw de Scriptomanen, 2015.
www.rauna.eu, www.bernauw.com, www.scriptomanen.org